Eline (49) is 15 jaar zelfstandig goudsmid: ‘Ik zag mensen met hamers boven grote vuren, zo tof’

Waar begon je liefde voor goudsmeden?

“Na de HAVO kwam ik via een vriendin terecht bij de open dag van Vakschool Schoonhoven (expertisecentrum voor goud- en zilversmeden) Ik zag mensen op kisten, met hamers boven grote vuren. Zoiets had ik nog nooit gezien, zó tof! Na mijn opleiding heb ik 3,5 jaar bij een juwelier gewerkt.”

Toch ging je na die 3,5 jaar een andere kant op, waarom?

“De cao kleinmetaal is geen vetpot en ik wilde niet de rest van mijn leven werken aan de werkbank van een ander. Mijn vriend werkte in de sales en opperde ook zoiets te proberen. Daarom ging ik naast mijn werk bij de juwelier aan de slag als call center agent. Ik werkte zes dagen per week. Dat werd al snel te veel, dus toen ik werd gevraagd als teamleider bij het callcenter, ben ik gestopt bij de juwelier. Een paar jaar later begon ik als intercedent bij een uitzendbureau. Toen ik daar vestigingsmanager werd, ging het mis. Er werd door het management weinig omgekeken naar de mensen op de werkvloer. Er lag altijd teveel werk, maar de cijfers moesten eerst omhoog voor er extra mensen bij kwamen. Het was een onveilige werkomgeving en veel collega’s vielen om. Ik had een leuk salaris, een auto en telefoon van de zaak, maar ieder weekend zag ik weer op tegen maandag. Uiteindelijk kwam ik een jaar thuis te zitten met een burn-out.”

Waarom besloot je vanuit een burn-out je eigen bedrijf te starten?

“Toen ik moest reïntegreren, kreeg ik al snel weer dezelfde klachten. Ik heb gezegd dat ze mij maar moesten ontslaan, omdat dit niet werkte voor mij. Ik ben uiteindelijk weggegaan met een vaststellingsovereenkomst. Mijn vriend vroeg waarom ik niet weer ging goudsmeden en bood aan om onze kosten tijdelijk te dragen. Zo belandde ik zonder plan, groot budget of klanten bij de Kamer van Koophandel. Ik weet nog dat ik enthousiast was, maar mij ook nog steeds een prutser voelde vanwege die burn-out.”

Waar begon je?

“Ik heb in het begin van alles geprobeerd. Ik heb in een zorgcentrum gezeten als in house goudsmid, maar daar kon ik alleen af en toe ‘een kettinkje van oma’ repareren. Ik heb geborduurde sieraden gemaakt, wat zoveel tijd kostte dat het totaal niet rendabel was. In het begin ging ik ook bij al mijn klanten langs, dat kostte veel tijd. Niet alles wat ik aanraakte veranderde in goud, het was vallen en opstaan. 

Hoe ging je verder?

Later ontving ik klanten thuis aan de keukentafel, maar dan moest ik vaak vooraf snel nog even stofzuigen of de vaat wegwerken. Uiteindelijk heb ik thuis een atelierruimte met werkbank en vitrine gemaakt en kon ik daar mijn klanten ontvangen. Dat heb ik 13 jaar gedaan, met regelmatig slapeloze nachten van al die waardevolle spullen in huis. Tot ik 1,5 jaar geleden kon intrekken in het atelier van een collega. Daar huur ik nu een werkbank en vitrine.”

Hoe gaat het nu?

“Heel goed, maar het blijft spannend. Omdat mensen niet elk jaar een nieuw sieraad nodig hebben, ben ik grotendeels afhankelijk van nieuwe klanten. Daar word ik nog steeds zenuwachtig van. Gelukkig gaat het vaak als een golfbeweging: als ik bijna door mijn opdrachten heen ben, komen er weer nieuwe.”

Op welke manier blijf je jezelf uitdagen?

“Ik vind het belangrijk om te blijven leren. Dat moest ook wel. Na een jaar of vijf liep ik tegen mijn eigen grenzen aan in het maakproces en ging ik op zoek naar bijscholing. In dit vak kun je tot aan je graf doorleren en dat wil ik ook. Ik zou niet constant hetzelfde kunstje willen doen. Ik heb veel geïnvesteerd in opleidingen.”

“Sinds 2007 ben ik lid van het Nederlandse Gilde van Goudsmeden, een vereniging met 147 leden. Ik ben een tijd secretaris geweest en sinds juni van dit jaar de eerste vrouwelijke voorzitter. Het is fijn om binnen het Gilde te kunnen sparren met collega’s en door mijn rol als voorzitter praat ik veel makkelijker voor een groep.”

Wat is je belangrijkste les geweest?

“De kracht van samenwerken. Het meeste werk doe ik zelf, maar ik vind het ook leuk om samen te werken met mensen die een andere expertise hebben. Ik vind het belangrijk om goede mensen om mij heen te verzamelen. Op dit moment werk ik bijvoorbeeld samen met iemand die mijn website naloopt op vindbaarheid in Google. Zo’n investering doet even pijn en je ziet er niet direct resultaat van, maar het is belangrijke kennis die ik zelf niet heb.”

Wat vind je het mooiste aan je werk?

“Als ik zie dat een klant geëmotioneerd raakt bij het omdoen van een sieraad. Dan heb ik mijn werk goed gedaan.”

Waar ben je trots op?

“Dat ik nu met volle overtuiging durf te zeggen dat ik een goede goudsmid ben en dat ik het mezelf heb gegund om in mijn opleiding te investeren.”

Heb je ooit overwogen iets anders te gaan doen?

“Heel vaak! Als ik hoor wat vrienden in loondienst verdienen, dacht ik: wat ben ik hier in godsnaam aan het prutsen? Maar ik zit wel (bijna) elke dag als een blij ei achter mijn werkbank. Ik heb mijn passie gevonden. Ik heb weleens gedacht aan een baantje voor erbij, maar dan zag ik de stijgende lijn in mijn bedrijf en besloot ik er toch volledig voor te gaan.”

Wat had je – met de kennis van nu – liever anders gedaan?

“Mezelf vanaf het begin serieus nemen. Vooral bij het prijzen van mijn werk. Aan het begin had ik mijn sieraden net zo goed weg kunnen geven. In de loop van de jaren werd ik steeds zekerder van mezelf en stegen mijn prijzen. Iemand die puur naar de cijfers kijkt, zou het waarschijnlijk nog steeds anders aanpakken dan ik nu doe. Ik zou bijvoorbeeld sieraden kunnen gieten zodat ik sneller kan werken, maar dat vind ik helemaal niet leuk.” 

Wat zou je jongeren die aan het begin van hun carrière staan willen meegeven?

“Neem jezelf serieus en neem de tijd om te ontdekken wat je wilt. Staar je vooral niet blind op het idee dat je werk moet vinden in de richting van je opleiding. En: werken met je handen verdient meer waardering. Zit je op het VWO en vind je er geen bal aan: ga naar een vakschool.”

Wat hoop je nog te kunnen doen op werkgebied?

“Ik maak nu vooral werk in opdracht. Ik zou het heel leuk vinden als mijn eigen collectie meer gaat lopen. En op de lange termijn misschien wel een eigen winkel, maar ik word nu al zenuwachtig bij het idee van de maandelijkse kosten.”