‘Wat ik de eerste dag het spannendst vond, bleek juist het allermooiste’: Rieneke (53) is 25 jaar in dienst

Foto boven artikel: Rieneke (l) aan het begin van haar carrière en vandaag.

Waar begon je carrière?

“Ik ben opgeleid als Z-verpleegkundige. Deze opleiding heb ik intern gedaan bij 's Heeren Loo, een grote zorgorganisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Daar werkte ik op verschillende woongroepen als verpleegkundige en later als managementassistente.”

Hoe kwam je bij Kwadrant terecht?

“In 2001 was ik net bevallen van onze oudste zoon. Ik werkte toen als assistent leidinggevende bij ‘s Heeren Loo. Zwanger worden was een lang proces geweest. Toen ons kind er eindelijk was, vond ik het geen fijn idee dat ik hem elke dag naar de opvang moest brengen. Ik wist alleen niet goed wat ik dan wel wilde. Tot iemand mij wees op de thuiszorg. Daar was een enorm personeelstekort. Ik wist niets van de thuiszorg, dus heb een dagje meegelopen bij Kwadrant. Dat was zo leuk dat ik besloot te solliciteren.”

Kun je je eerste werkdag nog herinneren?

“Dat was best spannend. Ik had geen ervaring in de wijk. Ik had daarvoor 12 jaar intramuraal (op een vaste zorglocatie, red.) gewerkt en daar was ik helemaal thuis. Nu kwam ik op een nieuwe plek met een hele nieuwe manier van werken. Het bijzondere van de wijkzorg is dat je bij mensen in huis komt. In het begin had ik constant het gevoel dat ik inbreuk maakte op iemands leven. Ik vond het wel direct heel mooi werk, je bent heel dienstbaar.”

Hoe heeft je carrière zich ontwikkeld?

“Ik heb bijna 24 jaar met heel veel plezier in de wijk gewerkt. Naast mijn werk als verpleegkundige was ik ook altijd betrokken bij toetsen en opleiden. Zo was ik BIG toetser – waarbij ik collega’s toetste op medische handelingen – en coördineerde ik jarenlang vanuit mijn organisatie onze deelname aan een leerlingendag voor middelbare scholieren.”

“Sinds 1,5 jaar ben ik praktijkopleider bij Kwadrant. Ik was helemaal niet van plan een andere baan te zoeken, maar toen twee mensen mij op de vacature wezen ging ik toch twijfelen. De twijfel bleef ook nadat ik had gesolliciteerd. Pas toen ik hoorde dat ik de baan had, begon ik het voor mij te zien. Na een interne opleiding kon ik aan de slag.”

Wat doe je als praktijkopleider?

“Ik ben praktijkopleider voor drie gemeentes, wat inhoudt dat alle studenten binnen deze gemeenten onder mij vallen. Zowel de studenten die we vanuit de scholen binnen krijgen (BOL) als collega’s die een opleiding gaan volgen (BBL). Ik plaats studenten in zorgteams, koppel ze aan werkbegeleiders, onderhoud het contact met scholen en ben het aanspreekpunt en de coach voor werkbegeleiders. Ook begeleid ik studenten die vastlopen. Als praktijkbegeleider proberen we mensen die interesse hebben in de zorg zo goed mogelijk te begeleiden. Zo hopen we uitval te voorkomen. Dat is soms moeilijk in de zorg, wanneer je jezelf het snot voor de ogen werkt.”

Een hele verandering

“Dat was het zeker. Ineens had ik na 24 jaar een kantoorbaan. Ik hoefde niet meer te rennen, vroeg op te staan en het level van verantwoordelijkheid is ook anders. Voorheen had fouten maken veel grotere consequenties. Ik moest echt even afkicken van dat leven. Maar het bevalt ontzettend goed. Het is een nieuwe uitdaging en ik heb eindelijk wat meer regelmaat in mijn rooster. Dat is na 25 jaar ook fijn.”

Wat vind je het mooiste aan je werk?

“Datgene wat ik de eerste dag het spannendst vond – bij mensen in huis komen -, bleek juist het allermooiste van het werk. Het meest bijzondere vond ik het verlenen van palliatieve zorg (zorg aan mensen die niet meer beter gaan worden). Dat is zulke mooie en warme zorg, waarin je heel veel voor iemand kunt betekenen. Ik mis de zorg niet, maar dat stukje wel.”

Wat is je belangrijkste les geweest?

“Niets is wat het lijkt. Mensen zijn snel geneigd een oordeel klaar te hebben over een ander. We plaatsen mensen het liefst zo snel mogelijk in hokjes. Als je de tijd neemt voor mensen ontdek je dat die boze man die altijd nors reageert daar een reden voor heeft. De een krijgt meer tegenwind in het leven dan de ander, dat heb ik echt geleerd in de thuiszorg. Niemand wordt geboren met een chagrijnige kop. Alle mensen zijn leuk, maar soms moet je net iets harder zoeken.”

Waar ben je het meest trots op?

“De mooie contacten met cliënten en de momenten waarop jouw inzet gewaardeerd wordt. Ik heb gekozen voor de zorg omdat ik het fijn vind om dienend te zijn. Dat iemand zich een klein beetje prettiger voelt als ik wegga. Ik was ooit bij een uitvaart van iemand bij wie ik palliatieve zorg had verleend. Diegene had zijn afscheidsspeech zelf geschreven en daarin werd mijn naam genoemd. Ik vond het heel mooi dat een simpele zuster van de thuiszorg zoveel verschil had gemaakt.”

Is je vakgebied veranderd in de afgelopen 25 jaar?

“We houden mensen tegenwoordig veel langer mobiel en thuis. Er is daardoor steeds meer zorg nodig terwijl we minder mensen hebben die dat kunnen leveren. Alles moet steeds efficiënter en de zorg wordt steeds specifieker en technischer. Even een boterham smeren of iemand helpen plassen is er niet meer bij.”

“Toen ik begon, gingen we soms nog een kwartiertje wandelen met een cliënt die zelf niet buiten kwam. Studenten lachen daar nu om. Dat is trouwens niet alleen maar slecht. Door in te zetten op zelfredzaamheid blijven mensen juist langer fit.”

Heb je ooit overwogen iets anders te gaan doen?

“Nooit! Vanaf de eerste dag ben ik in de zorg helemaal op mijn plek.”

Welk advies zou je willen geven aan jonge mensen die nu aan hun eerste baan beginnen?

“Ga voelen wat je wilt en volg je hart. Ik zie dat veel ouders het tegenwoordig belangrijk vinden dat  kinderen een hbo-diploma halen. Alsof iedereen theoretisch opgeleid moet zijn, terwijl we juist zoveel tekorten hebben in praktische beroepen.”

“Heb je het gevoel dat je de zorg in zou willen, ga dan eens op verschillende plekken meekijken en praat met mensen die ervaring hebben. Er zijn zoveel mensen die ontzettend bij zijn met hun werk en je daar graag over vertellen.”