:focal(1571x604:1572x605)&w=3840&q=75)
Het misverstand: tandartsen zijn niet altijd bezig met kiezen trekken
Boren, prikken, kiezen trekken. Wie aan de tandarts denkt, denkt al snel aan pijn en een wachtkamer vol onbehagen. Tandarts Joost Weijler uit Gorssel snapt dat beeld wel, maar zet er meteen een streep door. „Er komt nog een heel praatje bij, natuurlijk", zegt hij.
Het beeld van de bus die langsreed
Weijler herkent het cliché meteen. ,,Men denkt dat je alleen maar in vieze monden kijkt. Dat klopt inderdaad dat ze dat denken", vertelt hij. „Het is altijd vervelend en mensen hebben altijd nare ervaringen. En vaak pijn."
Veel van dat beeld komt uit vroeger tijden, denkt hij, en dan vooral van de schooltandarts. „Er kwam die bus voorrijden en dan werden er inderdaad vaak kiezen getrokken." Met een hele rij kinderen die in een uur geholpen moest worden, was er weinig tijd voor een praatje of een verdoving. „Ze waren natuurlijk niet de vriendelijkste en de meest empathische tandartsen, want er stond een hele rij kinderen. Dat moest snel gebeuren." Dat beeld is bij veel mensen blijven hangen, ook al is de praktijk van nu totaal anders. „De kinderen gaan lachend naar de tandarts en kunnen een cadeautje uitzoeken."
Van boren naar bouwen
Wat mensen niet zien, is hoeveel van het werk juist draait om iets moois maken. Weijler noemt dat een van de leukste kanten van zijn vak. „Ik vind het leuk om van niets iets te maken. Als je een kies mist en er is geen brug meer mogelijk, dan kan je een kunstwortel plaatsen, een implantaat, en daar de kroon op. Dan heb je van niets iets gemaakt, en daar word ik blij van."
Datzelfde geldt voor beschadigde voortanden. „Als je dat netjes herstelt en ze durven weer te lachen, in plaats van met hun hand voor hun mond, dan zijn dat leuke projecten. Ze zien direct resultaat en worden er blij van." Ook bij traumapatiënten, bijvoorbeeld na een val van de fiets, komt dat terug. „Dat is dankbaar werk. Dat je het verschil niet meer ziet."
Sociaal vak
Daarnaast is het vak minstens zo sociaal als technisch, zegt Weijler. „Je bent veel met mensen bezig. Je moet ze op hun gemak stellen, je praat met ze en legt uit wat je gaat doen." Op de opleiding krijgen tandartsen tegenwoordig ook les in psychologie, zodat ze mensen goed kunnen begeleiden. „Je gaat in overleg met iemand. Je bespreekt ook alternatieven." En onnodige pijn hoort er allang niet meer bij: „Je kan alles verdoven."
Een gebit zegt bovendien meer over iemands gezondheid dan je zou denken. Te veel plak en tandsteen zorgen voor ontstoken tandvlees, en die ontsteking blijft niet altijd op zichzelf staan. „Mensen met veel plak en tandsteen, en dus ontstoken tandvlees, hebben daardoor ook meer kans op hartklachten", legt Weijler uit. Daarom moet je bijvoorbeeld eerst langs de tandarts als je een nieuwe heup krijgt. „Dan moet er eerst een focusonderzoek gebeuren. We maken foto's om te kijken of er geen verborgen ontstekingen zitten, en daar hoort je tandvlees ook bij."
Ook voordat er een patiënt in de stoel zit, is Weijler al een tijd bezig. „Ik kijk naar foto's, loop de agenda na en kijk wat ik in het verleden gedaan heb", vertelt hij over zijn voorbereiding. Daarna komt er nog administratie bij, voor verzekeringen en aanvragen, waarvan een deel bij de praktijkmanager ligt maar die toch bij het vak hoort.
Geen klassieke muziek
Eén ding blijkt trouwens niet helemaal een misverstand: de muziek. Boven elke tandartsstoel in de praktijk van Weijler hangt een tv, en die staat bewust niet op het nieuws of een spannende serie. „We hebben de tv op Discovery of National Geographic staan, want dat is ondertiteld. Daarnaast hebben we Radio 2 op. Het moet een beetje neutraal zijn."
Is het misverstand daarmee voor Weijler helemaal van tafel? Ja, zegt hij. ,,Na 34 jaar in het vak ga ik nog steeds met heel veel plezier naar mijn werk. Ik ben altijd blij als ik er ben. Het is gezellig, we hebben een heel leuk team en de patiënten zijn leuk. Ik hou dit nog wel jaren vol." Boren en trekken zijn dus maar een klein deel van het verhaal, de rest is precies waar hij zijn energie in stopt.
&w=1920&q=75)
Is het misverstand nu uit de wereld?
Is het misverstand daarmee voor Weijler helemaal van tafel? Ja, zegt hij. ,,Na 34 jaar in het vak ga ik nog steeds met heel veel plezier naar mijn werk. Ik ben altijd blij als ik er ben. Het is gezellig, we hebben een heel leuk team en de patiënten zijn leuk. Ik hou dit nog wel jaren vol." Boren en trekken zijn dus maar een klein deel van het verhaal, de rest is precies waar hij zijn energie in stopt.
Op zoek naar een baan alst andarts? We hebben duizenden banen in heel Nederland. Check de vacatures via de link bovenaan deze pagina!
